Mashairi Ya Kuachwa Na Mpenzi File

Niliita, “Ulimwengu Usio na Mpaka.” Ulinifundisha kwamba upendo unaweza kuwa nyumba yenye milango ya kuingia tu, hakuna ya kutokea — isipokuwa kwa kuvunja madirisha.

Shairi lilisema: Usiombe nirudi, maana mimi si mvua. Mimi ni upepo unaovuma upendavyo. Ukinikumbatia sana, nitakukata. Ukiniachilia, nitakupotea. Nilikaa kitandani usiku mzima, nikikumbuka jinsi alivyokuwa akinipigia mashairi usiku wa manane. Alinipa jina la kichocheo cha shairi. Alikuwa mshairi wa mapenzi makali — mapenzi yaliyojichoma kwa moto wake.

Moja kati yao nilikuwa nimeandika siku tatu kabla ya kuondoka kwake: Leo nimekuona unanitazama kwa macho ya kuaga. Ulinishika mkono kana kwamba niko kwenye kitanda cha wagonjwa. Sijafa bado, mpenzi. Lakini wewe tayari umeanza kuomboleza. Maana wakati mwingine, upendo hauji kwa kupiga hodi. Huja kimya, kaa kidogo, halafu unakimbia kama wizi. Siku ya tatu, nilichukua karatasi na kalamu. Niliamua kuandika shairi langu la mwisho kwake —

Hapa kuna hadithi fupi inayoendana na dhana ya ikiwa na maumivu, kumbukumbu, na nguvu ya kujipata tena. Jina lake alikuwa Baraka. Lakini kwangu, alikuwa Ulimwengu . Na kama Ulimwengu unavyoanguka, alianguka bila kelele. Aliondoka usiku wa manane, achia nyuma harufu ya manukato yake na shairi moja tu lililochakaa kwenye karatasi ya rangi ya waridi.

Nilivunja. Sasa niko nje.

Siku ya kwanza baada ya kuachwa, nilitafuta mashairi yake yote. Niliyachoma? La hasha. Niliyaweka kwenye sanduku la kichwani pamoja na mashairi yangu mwenyewe ambayo sikuwahi kumwambia.

Na nje ya nyumba yako, nimegundua: Mbingu si yako peke yako. Ninaweza kuimba mvua yangu, kuota ndoto zisizo na majina yako, na kuwa shairi ambalo hata wewe, mshairi mwenyewe, hutaweza kuninukuu tena. Leo, mashairi yangu ya kuachwa si ya kulia tena. Ni ya kusimama. Ninayaandika usiku wa manane, sasa kwa ajili yangu mwenyewe. Na kila shairi linanikumbusha: upendo uliokuwa ukumbi wa giza, sasa ni mlango wa nuru.