Tumawa siya. "Hindi pa kasi handa. Hindi mo puwedeng pilitin ang bayabas. Mamumulubi ka sa asim. Pero kung hihintayin mo… kung magtitiis ka… darating ang araw na mahuhulog na lamang ito sa iyong kandungan."
Umupo ako sa ilalim ng puno. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas. Hindi na ito kasing tamis ng dati. Medyo matabang, medyo maasim. Pero sa bawat kagat, naramdaman ko si Lola. Si Miguel. Ang sarili kong nakalimutang ngiti.
"Alam mo," sabi ni Lola Ising habang pumipili siya ng hinog na bayabas, "ang tamis nito ay hindi katulad ng asukal. Hindi siya nakakasawa. Siya ay… paalala." kasing tamis ng bayabas
"Bakit ang sakit, Lola? Akala ko matamis?"
"Kasing tamis mo," bulong niya.
Kinagat ko ito. Hindi ko alam kung dahil ba sa prutas o dahil sa kanya.
Hindi ko pa maintindihan noon kung ano ang ibig niyang sabihin. Lima pa lamang ako noong una kong tikman ang bunga mula sa punong iyon. Matigas pa ang laman—berde at maasim. Napangiwi ako. "Mapait, Lola!" reklamo ko. Tumawa siya
Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising.