Mula noon, nagbago si Ria. Hindi na siya nakisali sa pang-aasar. Sinikap niyang ipagtanggol ang dalagita sa kabila ng pangungutya ng iba. Naunawaan niya na hindi sukat ng damit ang pagkatao ng isang tao. Napagtanto rin niya ang kahalagahan ng pag-unawa, pakikiramay, at paggalang sa damdamin ng iba.
Isang araw, hindi na nakatiis si Ria. Tinanong niya ang dalagita kung bakit iisa lang ang kanyang damit. Dinala siya ng bata sa kanilang bahay at ipinakita ang isang lumang baul. Pagbukas nito, namangha si Ria. Sa loob ng baul ay may isandaang magaganda, makukulay, at iba’t ibang disenyong damit. May pormal, may pambahay, may pang-party—lahat ay bago at maayos.
Araw-araw, tuwing nakikita ng mga bata ang dalagita, tinatawag nila itong "maruming bata," "pulubi," at iba pang masasakit na salita. Hindi siya nakikipag-away. Tahimik lamang siya. Si Ria, sa simula, ay nakikisali sa pang-aasar dahil gusto niyang makisama sa kanyang mga kaibigan, kahit alam niyang hindi tama ito. Si Nena, ang kanyang ate, ay hindi sumasama sa pangungutya. Sa halip, naaawa siya sa bata.
